To pierwszy polski musical łączący dialogi z bardzo udanymi partiami śpiewanymi.

Obraz ten jest znakomitym przykładem niezwykle modnej w drugiej połowie lat 30. XX wieku tzw. komedii nowoczesnej, której nowatorstwo objawiało się przede wszystkim w warstwie wizualnej. Futurystyczne dekoracje, śmiałe rozwiązania scenograficzne oraz ekstrawaganckie kostiumy – dalekie od codziennej ulicznej mody – budowały nierealny, elegancki świat.

Akcja filmu toczy się w fikcyjnym państwie, gdzie młoda minister Zuzanna walczy o moralność publiczną, skrywając uczucie do urzędnika. Sytuacja komplikuje się, gdy przybywa jej bliźniaczka – aktorka kabaretowa występująca w nielegalnym lokalu.

Dziś „Pani minister tańczy” stanowi jeden z najciekawszych przykładów analogowej rekonstrukcji filmowej. Znana współczesnym widzom wersja powstała z połączenia dwóch niekompletnych kopii, które wzajemnie się uzupełniły, pozwalając ocalić film i przywrócić go do obiegu kulturalnego jako pełnowartościowe dzieło polskiego kina przedwojennego.