Charlotte Rampling urodziła się 5 lutego 1945 roku w Sturmer koło Cambridge. Debiutowała w wieku dwudziestu lat w filmie "Rotten to the Core" (1965) Johna Boultinga. Trzy lata później dołączyła do międzynarodowej obsady w "Zmierzchu bogów" Luchino Viscontiego, gdzie wcieliła się w rolę o dziesięć lat starszej kobiety. Nie licząc rocznego stażu w londyńskim Royal Court Theatre, nie miała profesjonalnego przygotowania aktorskiego, ale jak sama twierdzi, spotkanie z włoskim reżyserem zaważyło na jej dalszej karierze i zmieniło wyobrażenie o kinie. Zaczęła się odnajdywać w trudnych, mrocznych i kontrowersyjnych rolach, czego świadectwem jest jej kreacja w "Nocnym portierze" (1974) Liliany Cavani. Postaci kreowane przez Rampling, to kobiety skomplikowane, często nieświadome drzemiących w nich popędów, które wraz z rozwojem fabuły dają o sobie znać. Bohaterki kreowane przez brytyjską aktorkę, cechuje droga ku poznaniu samych siebie, do pogodzenia z sobą. To zawsze wewnętrzny dramat kobiety, która walczy w własnymi instynktami, jakby wbrew sobie, ponieważ boi się ich ujawnienia. Jednak jest w tym zawsze coś pociągającego, często prowadzącego do najbardziej irracjonalnych sytuacji.

Ciekawe jest to, że tej emocjonalnej walce towarzyszy zawsze surowa, zimna, paradoksalnie pozbawiona emocji twarz. Jednak to właśnie wzmaga efekt tajemniczości, prowokuje do odkrywania i zrozumienia postaci. Chociaż trudno jest opisać aktorską metodę Rampling, gdyż sama niewiele o tym mówi, to każdej jej roli towarzyszy pewne niedopowiedzenie, jak gdyby aktorka nie pozwalała na szczegółowe poznanie swojej postaci. Jej kreacje zawsze cechuje jakaś tajemnica, obecna w geście, sposobie poruszania się, mimice twarzy, a przede wszystkim w hipnotyzującym spojrzeniu. Dystynkcja, chłodna elegancja, oszczędność gestów, wahanie i pewna neurotyczność jej ruchów, dają poczucie obcowania z bezmiarem nieujawnionych emocji. Dziś już blisko siedemdziesięcioletnia Rampling, nadal prowadzi aktywną działalność artystyczną, przyjmuje nowe role, nie boi się eksperymentować. Charlotte wciąż olśniewa urodą, ale jej prawdziwym autem jest aktorska klasa. Aktorka nie ma na koncie imponującej kolekcji filmowych nagród, jednak zawsze występowała w ambitnych przedsięwzięciach, nie bała się wyzwań, lubiła ryzykować. Dzięki temu może sobie dzisiaj pozwolić na całkowitą wolność artystyczną i wielki komfort, gdyż to ona sama staje się powodem powstawania wielu nowych ról. W 2011 roku Angelina Maccarone zrealizowała film dokumentalny poświęcony życiu i twórczości aktorki – "Charlotte Rampling. Spojrzenie".