Krystyna Janda urodziła się w Starachowicach w 1952 roku. Ukończyła wydział aktorski w Warszawskiej Akademii Teatralnej, dyplom otrzymała w roku 1975 i zadebiutowała w teatrze rolą Doriana Gray’a w „Portrecie Doriana Gray’a” Johna Osborna oraz kreacją Niny Zarzecznej w spektaklu „Czajka” Antoniego Czechowa. Filmowym debiutem aktorki była rola w „Człowieku z marmuru” (1976) Andrzeja Wajdy.

Od tego czasu Janda gra nieprzerwanie w filmach, teatrach i telewizji a także reżyseruje dla teatru i telewizji. W teatrze zagrała około 50 ról - od Antyku przez Szekspira do współczesnego repertuaru teatralnego polskiego i światowego, przy czym ma na swoim koncie sukcesy właściwie we wszystkich gatunkach scenicznych. Do jej ważniejszych osiągnięć należą role w przedstawieniach: „Śluby panieńskie” Fredry w reż. Jana Świderskiego, „Portret Doriana Gray’a” według Wilde’a w reż. Andrzeja Łapickiego, „Mewa” Czechowa w reż. Janusza Warmińskiego, „Edukacja Rity” Russella i „Kotka na rozpalonym blaszanym dachu” Williamsa w reż. Andrzeja Rozhina, „Panna Julia” Strindberga i „Dwoje na huśtawce” Gibsona w reż. Andrzeja Wajdy, „Medea” Euripidesa w reż. Zygmunta Hübnera, „Shirley Valentine” Russella w reż. Macieja Wojtyszki, „Macbeth” Szekspira w reż. Mariusza Trelińskiego i „Maria Callas. Lekcja śpiewu” McNally’ego w reż. Andrzeja Domalika. Stworzyła wiele wybitnych kreacji teatralnych w ponad 40 spektaklach Teatru Telewizji.

Na ekranie filmowym zadebiutowała jako Agnieszka w słynnym „Człowieku z marmuru” Andrzeja Wajdy; zagrała w innych jego filmach („Bez znieczulenia”, „Człowiek z żelaza” i „Dyrygent”). Pracowała również z takimi reżyserami, jak: Filip Bajon („Przedwiośnie”), Paweł Karpiński („To tylko rock”), Krzysztof Kieślowski („Krótki film o zabijaniu”), Waldemar Krzystek („W zawieszeniu”, „Zwolnieni z życia”), Radosław Piwowarski („Kochankowie mojej mamy”), Jan Rybkowski („Granica”), Piotr Szulkin („Golem”, „Wojna światów”), Krzysztof Zanussi („Stan posiadania”, „Życie jako śmiertelna choroba...”) i Andrzej Żuławski („Na srebrnym globie”). Wielkim jej sukcesem okazała się rola Antoniny Dziwisz w filmie Ryszarda Bugajskiego „Przesłuchanie”, za którą artystka otrzymała jedną z najbardziej prestiżowych nagród  - Złotą Palmę na Festiwalu Filmowym w Cannes za najlepszą rolę kobiecą (1990). Wystąpiła w wielu filmach zagranicznych m.in. we Francji, Niemczech, Szwajcarii i na Węgrzech (słynny obraz Istvána Szabó „Mefisto”).

Jest laureatką wielu nagród i wyróżnień. Otrzymała m.in.: Nagrodę im. Cybulskiego (1978), Nagrodę im. Schillera (1980), Srebrny Asteroid na XIX Międzynarodowym Festiwalu Filmów Fantastycznych w Trieście za rolę w filmie „Golem” (1981), Złote Lwy Gdańskie za najlepszą rolę kobiecą w „Przesłuchaniu” (1990), Srebrną Muszlę w San Sebastian za rolę w „Zwolnionych z życia” (1992), Nagrodę Indywidualną za debiut reżyserski  „Pestkę” na Festiwalu Filmowym w Gdyni (1995). Dwukrotnie zdobyła statuetkę Złotej Kaczki, a także Super Złotej Kaczki dla najlepszej aktorki w historii polskiego kina. Uhonorowana została Złotym Krzyżem Zasługi (1989), Medalem im. Vittorio de Sici (1990) oraz francuskim Orderem Sztuk Pięknych i Nauk Humanistycznych (1991).

Związana początkowo z Teatrem Ateneum (1975-87), od 1987 roku występuje na scenie Teatru Powszechnego. W 2006 roku założyła pierwszy prywatny teatr dramatyczny w Warszawie − Teatr Polonia, który jest bezpośrednio związany z Ochteatrem prowadzonym przez jej córkę, Marię Seweryn.