„Pogarda”, swobodna adaptacja powieści Alberta Moravii, to najbardziej komercyjny, a jednocześnie wierny poetyce i duchowi Nowej Fali film w dorobku Jeana-Luca Godarda. 

Paul (Michel Piccoli), pisarz i scenarzysta, właśnie dostał od amerykańskiego producenta (Jack Palance) propozycję opracowania scenariusza „Odysei” na potrzeby adaptacji, której reżyserem ma być Fritz Lang (w tej roli on sam). Zmaganiom z tym projektem, w którym gwałtownie zderzają się autorski i hollywoodzki model produkcji filmowej, towarzyszy głęboki kryzys w relacji z żoną (wspaniała rola Brigitte Bardot). W spektakularnych pejzażach Capri dojdzie do starcia antycznych mitów z bezwzględną mitologią kapitalizmu oraz konfrontacji różnych wizji kina i wyobrażeń o miłości.  

„Pogarda” to jeden z ważniejszych filmów autotematycznych w historii kina, w którym krytyczna refleksja nad istotą tego medium znajduje piękną i wyrafinowaną formę filmową. Swój pierwszy barwny film Godard nakręcił w szerokoekranowym systemie CinemaScope - wymagającym technicznie, ale dającym wrażenie zanurzenia w obrazie filmowym. W jednej ze scen „Pogardy” Fritz Lang stwierdza ironicznie, że ten format nadaje się wyłącznie do filmowania węży i konduktów pogrzebowych. Projekcja z taśmy pozwoli zrozumieć specyfikę tej technologii i zarazem wpływ czasu i warunków przechowywania na materialny nośnik obrazów i dźwięków.  

Zapraszamy na zetknięcie się z kruchością materii kina. 18 marca wspólnie pożegnamy taśmę „Pogardy” ze zbiorów FINA. Wieloletnia eksploatacja doprowadziła do kresu możliwości jej projekcji. To okazja, by spojrzeć na kino jako żywą materię, która także podlega procesowi starzenia. Po projekcji taśma trafi do archiwum, zostanie zabezpieczona i nie będzie już więcej pokazywana.