„Pogarda”, swobodna adaptacja powieści Alberta Moravii, to najbardziej komercyjny, a jednocześnie wierny poetyce i duchowi Nowej Fali film w dorobku Jeana-Luca Godarda. 

Paul (Michel Piccoli), pisarz i scenarzysta, właśnie dostał od amerykańskiego producenta (Jack Palance) propozycję opracowania scenariusza „Odysei” na potrzeby adaptacji, której reżyserem ma być Fritz Lang (w tej roli on sam). Zmaganiom z tym projektem, w którym gwałtownie zderzają się autorski i hollywoodzki model produkcji filmowej, towarzyszy głęboki kryzys w relacji z żoną (wspaniała rola Brigitte Bardot). W spektakularnych pejzażach Capri dojdzie do starcia antycznych mitów z bezwzględną mitologią kapitalizmu oraz konfrontacji różnych wizji kina i wyobrażeń o miłości.  

„Pogarda” to jeden z ważniejszych filmów autotematycznych w historii kina, w którym krytyczna refleksja nad istotą tego medium znajduje piękną i wyrafinowaną formę filmową. Swój pierwszy barwny film Godard nakręcił w szerokoekranowym systemie CinemaScope - wymagającym technicznie, ale dającym wrażenie zanurzenia w obrazie filmowym. W jednej ze scen „Pogardy” Fritz Lang stwierdza ironicznie, że ten format nadaje się wyłącznie do filmowania węży i konduktów pogrzebowych. Projekcja z taśmy pozwoli zrozumieć specyfikę tej technologii i zarazem wpływ czasu i warunków przechowywania na materialny nośnik obrazów i dźwięków.