W filmie Bogdana Dziworskiego widzimy niecodzienną postać w codziennych sytuacjach. Jerzy Orłowski pozbawiony jest obu rąk. Normy społeczne szufladkują takie osoby w kategoriach niepełnosprawności, co po zapoznaniu się z osobowością bohatera staje się absurdalne. Jerzy jest przepełniony radością, jeździ na nartach, pływa, maluje obrazy. Film zrealizowany jest bez komentarza i dialogów, słyszymy jedynie wesołe pogwizdywanie. Bohater zmaga się z rzeczywistością jak każdy zdrowy człowiek. Piękno człowieka tkwi w jego niedoskonałości i wytrwałości. Jerzy Orłowski niczym Syzyf heroicznie i wytrwale toczy kamień.