Współczesna Warszawa. Hanka Ruczajówna, członkini zespołu ludowego ze Złocienia, podczas wizyty w stolicy zakochuje się w odbudowywanym mieście – i jednym z jego budowniczych, przodowniku pracy Janku Szarlińskim. Niebawem więc tu wraca, by zostać murarką i odszukać ukochanego. Jak się jednak okaże, nie wszyscy w brygadzie rozumieją ideę zawodowej emancypacji kobiet, czego efektem konflikt między zakochanymi i spadek wyrabianej przez Janka normy.   

Socrealistyczna komedia romantyczna z elementami filmu muzycznego i jeden z przebojów frekwencyjnych polskiego kina. Zrealizowana przez przedwojennych jeszcze fachmanów, zręcznie wpisywała obowiązkowe, ideologiczne serwituty – ideę współzawodnictwa, zawodowego równouprawnienia kobiet, odbudowy stolicy – w rozpoznawalne konwencje gatunkowe.  

Produkcja pionierska jako pierwszy polski pełnometrażowy film barwny, co dla twórców było zarówno szansą, jak i wyzwaniem wiążącym się z wieloma technicznymi problemami. Kręcenie na radzieckiej taśmie Sowkolor poprzedziły konsultacje z bardziej doświadczonymi na tym polu filmowcami czechosłowackimi – operator Jaroslav Tuzar pomógł opracować koncepcję barwną obrazu, której jednak, mimo dbałości, nie udało się w pełni zachować. Dodatkowym problemem był brak w Polsce zaplecza technicznego, odpowiedniego sprzętu i laboratorium – materiały wysyłano do Berlina, co było jednym z powodów przedłużającego się okresu produkcji i przesunięcia daty premiery, stanowiącej jedną z cezur w historii polskiej kinematografii.

Film znajduje się na Liście Polskiego Dziedzictwa Filmowego.