I wiek n.e. Na dworze Heroda trwa kolejna uczta. Tetrarcha od dawna pozostaje pod urokiem swojej pasierbicy Salome. Znudzona zabawą piękna dziewczyna przechadzając się po pałacu słyszy uwięzionego w lochu proroka Jokanaana. Zafascynowana jego słowami i głosem wykorzystuje zakochanego w niej dowódcę straży Narrabotha, który doprowadza do spotkania z więźniem. I chce czegoś więcej… 

Autorska wersja Ałły Nazimowej – producentki, scenarzystki, aktorki i nieoficjalnie współreżyserki – pozostaje najciekawszą oraz najbardziej kontrowersyjną adaptacją dramatu Oscara Wilde’a. Dekoracje i kostiumy Nataszy Rambowej wzorowane były na ilustracjach prerafaelickiego artysty AubreyaBeardsleya do pierwszego brytyjskiego wydania dramatu i tworzą sugestywną wizję plastyczną. Film choć kameralny, był kosztowny, a towarzysząca mu aura skandalu (plotki o wyłącznie homoseksualnej obsadzie) spowodowała opóźnienie premiery. Ostatecznie jako zbyt eksperymentalny dla ówczesnych widzów miał ograniczoną dystrybucję i nie odniósł sukcesu, kończąc karierę Nazimowej jako niezależnej producentki i zapowiadając zmierzch jej kariery aktorskiej.