Blanche (Joan Crawford) – niegdyś popularna hollywoodzka aktorka – porusza się na wózku i zdana jest na opiekę swojej siostry Jane (Bette Davis), byłej dziecięcej gwiazdy, teraz zgorzkniałej, groteskowej i emocjonalnie niestabilnej. Ich relacja szybko ujawnia przemocowy charakter: Jane kontroluje każdy aspekt życia siostry, stale pogłębiając jej izolację. Telewizyjne powtórki filmów z Blanche przywracają pamięć o jej sukcesie, jednocześnie uruchamiając w drugiej siostrze spiralę zazdrości i okrucieństwa. Pełna ułudy Jane, niczym Norma Desmond z „Bulwaru Zachodzącego Słońca”, planuje więc wielki comeback. 

Film znakomicie wykorzystuje ekranowe emploi swoich gwiazd: Davis z właściwą sobie pasją i odwagą zanurza się w brzydocie i szaleństwie, podczas gdy Crawford uosabia chłód, elegancję i zamiłowanie do glamouru. Dla obu aktorek był to spektakularny ekranowy powrót po słabszej dekadzie, dodatkowo podsycany legendą ich rzekomej rywalizacji, chętnie eksploatowanej przez media. Sukces filmu zapoczątkował modę na tzw. hagsploitation – thrillery i horrory z udziałem starzejących się gwiazd, balansujące między grozą a czarną komedią, nasycone emocjonalnym ekscesem. Do dziś „Baby Jane” fascynuje jako okrutny, kampowy spektakl o siostrzanej przemocy, zazdrości i toksycznej bliskości, ale i jako autoironiczne widowisko o przemijaniu gwiazdorstwa.