Gdy artysta Józef Robakowski przeprowadza się do nowego mieszkania, zaczyna systematycznie dokumentować zdarzenia na podwórzu pod jego blokiem. Przez ponad dwie dekady prowadził rejestrację z jednego, niezmiennego punktu widokowego – okna własnej kuchni. Rejestrował sąsiadów, przypadkowych przechodniów, powtarzalne rytuały społeczne (jak pochody pierwszomajowe), mikrohistorie, zmiany zachodzące w krajobrazie miejskim, a w tle także realia epoki gierkowskiej, stanu wojennego i transformacji ustrojowej.