''Not a Pretty Picture'' to pionierski przykład metakina – film krzyżujący dokument z fabułą, przekraczający granicę między inscenizacją a procesem jej powstawania. Reżyserka podejmuje się w nim rekonstrukcji gwałtu, którego doświadczyła jako 16-latka w czasie domówki. Z pomocą grupy aktorów odtwarza wspomnienie, w dojmujący i metodyczny sposób śledząc rozwój zdarzeń i zastanawiając się, jak do nich doszło.

Jako swoje młodsze „ja” twórczyni obsadza aktorkę, która sama w młodości doznała podobnego doświadczenia. Dowiadujemy się o tym z zarejestrowanych zakulisowych rozmów między reżyserką a obsadą. Coolidge wraz z montażystką Suzanne Pettit przeplata nimi odgrywane sceny, odsłaniając proces ich powstawania – dokumentując, jak reżyserowani przez nią aktorzy próbują wczuć się w rolę ofiary, gwałciciela, postronnych świadków. Efektem ich eksperymentu jest hybrydowy obraz z pogranicza psychodramy i wizji lokalnej. Film unaocznia w ten sposób społeczne przyzwolenie na przemoc seksualną i mechanizmy jej wypierania, poczucie winy ofiary, normalizację toksycznej męskości, stawiając przy tym pytania o reprezentację gwałtu w kinie i katartyczną funkcję sztuki."