„Trudne sprawy”, „Ukryta prawda” czy „Pamiętniki z wakacji” – to wszystko produkcje tyleż wciągające, co bezczelnie tandetne. A jednak mówią coś o polskości, czego nie jest w stanie uchwycić żaden, nawet najbardziej czuły na niuanse twórca szacownego kina. Oglądając te produkcje można odnieść wrażenie, że to telewizyjny format lokalny, ale to tylko złudzenie, wszak protoplastą współczesnego mockumentu jest kultowy film prosto od twórcy „Stań przy mnie” i „Ludzi honoru”.

„Oto Spinal Tap” to portret heavymetalowej kapeli w trasie koncertowej, którą rejestruje – we wszystkich jej niezręcznych momentach – niejaki Marty DiBergi, czyli Rob Reiner we własnej osobie. Jest rok 1982, a Spinal Tap właśnie promuje swoją najnowszą płytę, „Smell the Glove” („Powąchaj rękawiczkę”), która niestety nie sprzedaje się zbyt dobrze. Zespół robi co może (do mainstreamu przechodzi choćby ich awangardowy pomysł na zupełnie czarną okładkę albumu), ale jak to bywa przy tak ogromnym przedsięwzięciu: nie wszystko idzie jak z płatka. Sprzęty nie działają, dekoracje sceniczne przychodzą w złym rozmiarze, menedżer się wścieka. To wszystko wydaje się jednak drugorzędne – najważniejsza jest przecież muzyka, której głośność „wywala poza skalę”.

Patrycja Mucha