• KUP BILET

Przed stu laty mówiło się, że Buenos Aires to kawałek Europy, który oderwał się od kontynentu i dobił do wybrzeży Ameryki Południowej. W latach 50. XX wieku, kiedy filmowcy z Meksyku i Brazylii odkrywali pełen kontrastów i różnic kulturowych świat poza dzielnicami, w których sami mieszkali, Leopoldo Torre Nilsson kierował kamerę na zamożną burżuazję Buenos Aires. Bohaterowie Domu anioła żyją, jakby czas stanął w miejscu na przełomie wieków, kiedy ich przodkowie przypłynęli z Europy. Ominęły ich wojny światowe, laicyzacja czy egalitaryzacja. Niczym bastion tradycji opierają się nowoczesności, która wiąże się też z wielokulturowością społeczeństwa. Młoda bohaterka Ana próbuje się wyzwolić od fanatyzmu religijnego matki, apokaliptycznych lęków guwernantki i obsesyjnej dumy ojca-polityka.

Filmy Torre Nilssona porównywane są do obrazów Bergmana, z którymi konkurowały o nagrody festiwalu w Cannes.

A hundred years ago, people used to say that Buenos Aires was a piece of Europe torn from the continent and carried to the shores of South America. In the 1950s, while filmmakers in Mexico and Brazil were exploring worlds marked by stark contrasts and cultural diversity beyond the neighbourhoods they themselves inhabited, Leopoldo Torre Nilsson turned his camera on the wealthy bourgeoisie of Buenos Aires. The characters in The House of the Angel live as if time had stood still at the turn of the century, when their ancestors first arrived from Europe. The world wars, secularisation and the drive towards equality seem to have passed them by. Like a bastion of tradition, they resist modernity, with all that it also implies in terms of a multicultural society. The young protagonist, Ana, struggles to free herself from her mother’s religious fanaticism, her governess’s apocalyptic fears, and the obsessive pride of her father, a politician.

Torre Nilsson’s films were often compared to Bergman’s and competed alongside them for prizes at Cannes.

Opis festiwalowy

Piotr Kobus