• KUP BILET

Kiedy Max Klein (Jeff Bridges) jako jeden z nielicznych pasażerów przeżywa katastrofę lotniczą, nabiera przekonania, że nic i nikt nie może go skrzywdzić. Odrzuca lęk i zaczyna żyć, jakby śmierć i ból go nie dotyczyły. Ta przemiana okazuje się bolesną próbą dla jego rodziny, ale doprowadza do niespodziewanego sojuszu z Carlą (nominowana do Oscara Rosie Perez), ocaloną z tej samej katastrofy, mającą portorykańskie korzenie kobietą, która nie umie zakończyć żałoby po utraconym w tym wypadku dziecku…

Mimo że Bez lęku jest adaptacją powieści Rafaela Yglesiasa, widza może zaskoczyć to, jak bardzo główny bohater przypomina protagonistę Ostatniej fali (1977) – Weir powraca po latach do motywu mężczyzny, którego codzienność zostaje naznaczona nagłym poczuciem obecności Absolutu. Bez lęku to właściwie summa Weirowskich tematów: interwencji Niezwykłości w Codzienność, relacji damsko-męskich jako przestrzeni walki i sojuszu, a wreszcie – odkrycia duchowości w materialnej podstawie życia, a nie tylko w samej transcendencji.

Końcowa sekwencja retrospektywna, ukazująca katastrofę samolotu Maxa w sposób jednocześnie naturalistyczny i wizyjny (montowana w rytm Symfonii pieśni żałosnych Henryka Góreckiego), to szczytowe osiągnięcie estetyczne Weira, a zarazem apogeum jego filmowej twórczości.

When Max Klein (Jeff Bridges) survives a plane crash as one of the few survivors, he becomes convinced that nothing and no one can harm him. He rejects fear and begins to live as if death and pain no longer apply to him. This transformation proves a painful ordeal for his family, but it also leads to an unexpected alliance with Carla (Oscar-nominated Rosie Perez), a Puerto Rican woman who survived the same crash and cannot bring herself to mourn the child she lost in the accident.

Although Fearless is an adaptation of Rafael Yglesias’s novel, viewers may be struck by how closely its protagonist resembles that of The Last Wave (1977)—years later, Weir returns to the motif of a man whose everyday life is marked by a sudden sense of the presence of the Absolute. Fearless is, in a sense, a summa of Weir’s themes: the intervention of the extraordinary into the everyday, male–female relationships as spaces of both conflict and alliance, and finally—the discovery of spirituality within the material foundations of life, rather than solely in transcendence.

The final flashback sequence, depicting the crash of Max’s plane in a manner both naturalistic and visionary (edited to the rhythm of Henryk Górecki’s “Symphony of Sorrowful Songs”), represents the pinnacle of Weir’s aesthetic achievement and, at the same time, the apogee of his cinematic work.

Opis festiwalowy

Michał Oleszczyk