• KUP BILET

Najbardziej brawurowy formalnie film Weira, a zarazem jego drugi (po Stowarzyszeniu Umarłych Poetów) kasowy hit to dzika satyra na obsesję reality TV oraz proroczy traktat o życiu totalnie zmedializowanym.

Jim Carrey wciela się w tytułowego Trumana Burbanka, nieświadomego gwiazdora gigantycznego telewizyjnego show, w którym każdy sąsiad, sklepikarz i kolega z pracy to podstawiony aktor, a całość idyllicznego miasteczka to zbudowana w studiu scenografia. Nad życiem Trumana czuwa reżyser Christoph (nominowany do Oscara Ed Harris), ale jego umiłowane stworzenie zaczyna podejrzewać fortel stwórcy…

Łatwo zapomnieć, że Jim Carrey w 1998 roku był w oczach widowni głównie śmieszkiem spod znaku Ace’a Ventury. Obsadzenie go przez Weira było więc aktem wielkiej odwagi i ryzykiem, które jednak się opłaciło.

Wspaniale zainscenizowany film, łączący subiektywną i obiektywną perspektywę w sposób świeży i zaskakujący, ma także jedną z najbardziej zróżnicowanych ścieżek dźwiękowych w karierze Weira (zasłużona nominacja oscarowa za reżyserię). By oddać całą paletę emocji, twórcy sięgają po kompozycje tak różne, jak utwory Philipa Glassa, Wojciecha Kilara i – w najbardziej lirycznej scenie filmu, rozegranej na plaży i przypominającej taniec ze Świadka – I koncert fortepianowy Fryderyka Chopina.

Weir’s most formally daring film, and his second-biggest box-office success (after Dead Poets Society), is a sharp satire on the obsession with reality television and a prophetic meditation on a fully mediatized life.

Jim Carrey plays the titular Truman Burbank, the unwitting star of a massive TV show in which every neighbor, shopkeeper, and coworker is an actor, and the entire idyllic town is an elaborate studio set. Truman’s life is overseen by the director Christoph (Oscar-nominated Ed Harris), but his carefully constructed world begins to unravel as Truman starts to suspect the deception behind it…

It is easy to forget that in 1998 Jim Carrey was known to audiences primarily as the comic force behind Ace Ventura. Weir’s decision to cast him was an act of real boldness, and a risk that paid off.

This superbly crafted film, combining subjectivity and objectivity in a fresh and surprising way, also features one of the most diverse soundtracks in the career of the then 55-year-old Weir (earning him a well-deserved Oscar nomination for directing). To convey a full spectrum of emotions, the filmmakers draw on compositions as varied as works by Philip Glass and Wojciech Kilar, as well as—during the film’s most lyrical beach scene, reminiscent of the dance in Witness—Chopin’s Piano Concerto No. 1.

Opis festiwalowy

Michał Oleszczyk