„Najdroższa mamusia” w kulturze popularnej funkcjonuje jednocześnie jako biograficzny dramat, kampowa perła i niezamierzona dekonstrukcja gwiazdorskiej persony Joan Crawford. Film oparty na kontrowersyjnej, autobiograficznej książce Christiny Crawford przedstawia wizję relacji matki i córki zdominowaną przez przemoc i emocjonalny terror, w której macierzyństwo zostaje podporządkowane figurze narcystycznej gwiazdy.

Początkowo planowany jako poważny dramat psychologiczny, film szybko stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych przykładów niezamierzonego kampu. Nadekspresyjna kreacja Faye Dunaway przekształca postać Crawford w ikonę przerysowania, której gesty i emocjonalne wybuchy sytuują się na granicy aktorskiej szarży i groteski. Tę barwną przesadę od razu pokochały środowiska queerowe, czyniąc film Franka Perry’ego zwierciadłem, w którym odbija się mit gwiazdy przefiltrowany przez pamięć, przesadę i fascynację jej własnym wizerunkiem.