Rok 1939. Warszawa. Jasia ma sześć lat. Wesoła i nieśmiała, żyje światem książeczek cioci Franciszki i wujka Stefana Themersonów. Marzy o Paryżu, Sorbonie i przyszłości, która wydaje się oczywista. Wojna przerywa dzieciństwo i rozsadza porządek świata. Film ukazuje wojnę jako doświadczenie rozpadu – pęknięcie języka, sensu i rzeczywistości. Z perspektywy dziecka oraz dwojga artystów przedstawia niewinność, miłość i twórczość jako formy oporu wobec przemocy oraz przestrzeń ocalenia człowieczeństwa. Esej filmowy nie rekonstruuje historii, lecz konfrontuje widza z jej śladami. Archiwa zachowują swoją surowość, materialność i niejednoznaczność. Obrazy, teksty i głosy układają się w intensywne doświadczenie, w którym sztuka przeciwstawia się zagładzie, otwierając możliwość innego rozumienia świata.

Warsaw, 1939. Six-year-old Jasia, cheerful yet shy, lives in the imaginative world of the books created by her aunt Franciszka and uncle Stefan Themerson. She dreams of Paris, the Sorbonne, and a future that seems certain. The outbreak of war shatters her childhood and fractures the world she knows. The film presents war as an experience of radical disintegration - a rupture of language, meaning, and reality itself. Seen through the perspective of a child and two artists, it explores innocence, love, and artistic creation as forms of resistance to violence and as a space for preserving human dignity. Rather than reconstructing the past, this archival essay film confronts the viewer with its traces. The archival materials retain their rawness, materiality, and ambiguity. Images, texts, and voices form an intense cinematic experience in which art stands against annihilation, opening the possibility of another way of understanding the world.

Opis organizatora